Where is Iris now?

When did this actually happen? November 2015

Sinterklaas is a children’s feast in the Netherlands. I love Sinterklaas. As I couldn’t celebrate it in the Netherlands this year (and couldn’t expect any presents in my shoe), I decided that I would introduce my office mates to the phenomenon of Sinterklaas.

First thing that went wrong was that none of my office mates had brought a spare shoe to the office on Friday. The idea was that they would set out their shoe on Friday evening every week (until Sinterklaas was gone from the Netherlands again) and then (hopefully) find something in it on Monday. Luckily, R. had his running shoes with him and C. quickly made a shoe with some staples and paper. L. however didn’t know what to do. So, C. and I (both Dutch) decided to give him the classic colouring picture of a clog, which you can then cut out and fold into a shoe. L. took this very seriously and spent a good 20 minutes on colouring in his shoe :)


Colouring in the clog


Finished!


Empty shoes on Friday evening (from left to right: shoe of L., C., me, R.). Will Sinterklaas stop by in Switzerland with some candy?


Yes he did! And he made poems for everyone as well!


More candy in the shoes on a different day!

After Sinterklaas left on December 6, he actually left me with a lot of chocolate letters for everyone in my office and my whole research group. Now everyone loves Sinterklaas!

Ongeveer 3 weken geleden kreeg ik een e-mail van de ETH in Zürich: of ik even langs wilde komen om mijn sollicitatie naar een PhD daar te bespreken. Zonder er gras over te laten groeien, heb ik toen de volgende dag vliegtickets gekocht om de week erna naar Zwitserland te vliegen. En, oh ja, of ik een presentatie van 45 minuten wilde geven over mijn onderzoek in Noorwegen (op speciaal verzoek van een professor!).

Uiteindelijk ging ik na mijn colleges in Utrecht in allerijl, zeer gehaast en zenuwachtig naar het mistige en koude Zürich. Na wat ronddwalen en rondvragen kwam ik uiteindelijk in mijn (ontzettend dure!) hotel aan. De volgende dag ontmoette ik mijn toekomstige dagelijks begeleider, de verantwoordelijke professoren en andere mensen in de vakgroep. Mijn presentatie ging goed en na de zenuwslopende vragenronde ging ik rond de tafel zitten met mijn toekomstige dagelijkse begeleider en professor. Ik dacht: 'Nu komt het. Dit is het sollicitatiegesprek'. Maar gek genoeg was dat niet het geval: ze wilden me heel graag hebben en begonnen over alle voordelen van de ETH. Ook gaven ze me 2 weken bedenktijd: wilde ik wel echt naar het beste geofysische instituut gaan voor mijn PhD? *lastige vraag*

De rest van mijn twee dagen in Zürich bestond vooral uit mensen ontmoeten met wie ik samen zou gaan werken, socializen en de stad een beetje verkennen. Dat betekende dus dat ik lekker uit eten ging en een drankje deed 's avonds. Wederom kwam ik tot de conclusie dat Zürich ont-zet-tend duur is! Laat dat vooral niemand weerhouden van op visite komen als ik daar eenmaal ben! Want je kunt natuurlijk raden welk antwoord ik heb gegeven na mijn 2 weken bedenktijd..


Het aardwetenschappengebouw in Zürich. De rare structuur aan de rechterkant is het supercoole aardwetenschappelijke museum (gratis!) in dit gebouw.


Een van de prachtige mineralen in het museum.